Loş Kum

{"content":"Bugün içimde iki kişi vardı.\nBiri dünyayı fethetmek isteyen.\nDiğeri battaniyenin altına saklanmak isteyen.\n\nSabah kahvemi içerkenher şey mümkünhissi vardı içimde.\nÖğlene doğru bir mesaj, bir cümle, bir bakış… ve zihnim savaş alanına döndü.\nİnsan bazen dışarıdaki olaylarla değil, kendi içindeki yankılarla yoruluyor.\n\nBugün şunu fark ettim:\nGüçlü görünmek ile güçlü olmak aynı şey değil.\nSusmak her zaman olgunluk değil.\nVe herkesin yarası, görünmeyen bir yerinde kanıyor.\n\nAynaya baktım.\nGözlerimde yorgunluk vardı ama pes etmişlik yoktu.\nBelki de insanı ayakta tutan şey umut değil — inat.\n\nBir cümle takıldı aklıma:\n\"Hayat beni eğmeye çalıştıkça, kök salmayı öğreniyorum.\"\n\nBu gece karar aldım:\nKimsenin karanlığına savaş açmayacağım.\nAma kendi ışığımı da kısmayacağım.\n\nEğer yarın her şey değişirse…\nEn azından bugün kendimle dürüsttüm.\n yine anladım","type":"entry"}

Bazen insan gerçekten kime anlatacağını bilemediği için değil, anlatsan da anlaşılmayacak gibi hissettiği için susar. Bazen de kendini o kadar tek başına hissedersin ki, içindekileri anlatmak kime diye düşünmeden bile yorucu gelir. bana şunu söyle: Sen en son birine neyi anlatamadın? Ya da kime ne anlattın büyük bir dürüstlükle? Ya da Kime anlatacak kadar güvende hissetmedin?

Bugün yine kimse fark etmedi ama ben günün bir yerinde kırıldım. Hangi dakika olduğunu bile tam hatırlamıyorum; belki bir bakışta, belki bir sessizlikte oldu. K********* zaten böyle sessiz olurmuş meğer. Sabah kendime “Bu kez kimse beni şaşırtamaz,” dedim. Yanılmışım. İnsanın en iyi bildiği oyun bile beklenmedik bir hamleyle bozulabiliyormuş. Birisi var… Adını söylemek istemiyorum, çünkü söylersem büyüsü bozulur. Ama içimde bıraktığı gölgeyi görsen, bir yabancının bu kadar iz bırakmasına şaşardın. Yaklaşmasıyla uzaklaşması arasındaki o milimlik çizgi, sanki benim sabrımın sınırıymış gibi. Ve o çizgiyi bugün yine geçti — fark etmeden, umursamadan, belki de bilerek. Ben de hiç belli etmedim. Etmem zaten. Bu da benim oyunum: Gülümsedim, konuştum, hatta şaka bile yaptım. Ama içimde kurulan küçük mahkemede herkes suçlu ilan edilmişti bile. Garip olan ne biliyor musun? Kırılınca g***** istedim; ama beni tutan insanların sahte iyiliği değil… Benim kendime kurduğum tuzaklardı. “Bekle,” dedim. “Belki bir şey değişir.” Ama hiçbir şey değişmedi. Bu günlüğe yazarken bile hala güçlü görünmeye çalışıyorum, farkındayım. Oysa en entrikalı şey şu: İçimde fırtınalar koparken dışarıdan tek bir yaprak bile kıpırdamıyor. Gece uzun olacak. Belki yarın yine aynı oyunu oynarım, belki tamamen başka bir kurgu kurarım. Ama bugün… Bugün bir şeyler bitti gibi. Ya da ben öyle sandım.